Küçük kızın kendisinden iki yaş büyük ağabeyi ise, biraz haşarı bir çocuktu. Üstelik her konuda kardeşiyle alay etmeye bayılırdı. Özellikle de kardeşinin doğum günü için Allah’ tan tay istemesini ağzına dolamış durumdaydı. Buna karşılık, her defasında:
“Göreceksin!” diyordu küçük kız. “Allah duama cevap verecektir”

Nihayet doğum günü geldi. Ama ortada onun için satın alınıp getirilmiş bir tay filan yoktu. Kendisine verilen birkaç hediye paketi ise, besbelli bir tayı içine alabilecek kadar büyük değillerdi.

Ağabeyi, paketleri göstererek:
“Bana söyler misin?” dedi, “Tay bunların hangisinde? Hani Allah’ın senin dualarına cevap vereceğini söylüyordun?”
Küçük kızın gözleri yaşardı. Ağabeyinin işi daha da azıtarak kendisiyle alay etmeyi sürdüreceğini hissediyordu. O ara, bir şimşek parladı zihninde,

Ağabeyine dönerek:
“Evet, Allah bana cevap verdi” dedi kendinden emin bir ses tonuyla.

Ağabeyi:
“Ya öyle mi, ne dedi peki?” diye kendisini yine alaya almak isteyince de, küçük kız hafifçe tebessüm ederek şöyle mırıldandı:
“Allah dedi ki: Hayır, şimdi olmaz.Henüz vakti gelmedi…”

BENCE Maliye Bakanı’nın eşi Ahsen Hanım’ın elini açıp, hangi hastanenin daha iyi olacağını Rabbimizden sorması iyi bir şey.

Biliyorsunuz; Ahsen Hanım elini açıp sorunca, Rabbimiz ona Amerika’yı gösterdi.

Bu nasıl olmuş tam bilmiyorum, tahminen Bayan Unakıtan sordu:

“Ey Rabbim, bu iş nerede olursa iyi olur?..”

“Cleveland…”

“Doktorları iyi mi?..”

“İyidir…”

“Ey Rabbim, yemekleri nasıl acaba?..”

“Fena değil…”

*

Bizim Osman ise ne zaman hastalansa Rabbimiz ona devlet hastanesini gösteriyor.

Ki ben gözümle gördüm, Osman elini açmış şikáyette bulunuyordu:

“Ya Rabbim, beni buraya düşürdün… Ne doktor var, ne hemşire, ne oda, ne ilaç, ne bakım…”

Ama Unakıtan sorunca, gönderdiği yer iyi:

“Ya Rabbim nereye gitsek iyi olur?..”

“Cleveland…”

“Odalarında LCD televizyon var mı?..”

“……..!”

*

Aynı gün Unakıtan’ın oğlunun Başbakan’ın “Van münit” sözünün patentini alması, bunu belki likit yumurtada, belki sucukta, belki soyulmuş salatalık konservesinde marka olarak kullanma hakkını kendi adına tescil etmiş olması da, bence yine “Rabbimizin” bir hikmetidir.

Düşünebiliyor musunuz:

Başbakan “Van münit”i seçim meydanlarında pazara sürüp oy kazanırken, Unakıtan Ailesi, üzerinde “Van münit” yazılı belki soyulmuş salatalık turşusu satarak para kazanacak…

*

Ne diyebiliriz?..

Elimi açıp ben de soruyorum:

“Ya Rabbim… Biz sana inandık, sana güvendik… Yaşamlarımızı sana borçluyuz ve bu yaşamda mutlu-huzurlu-onurlu olmayı diledik senden… İyi ama sanki onurlu, dürüst, günahsız, iyi insan olmak suçmuş gibi gelmeye başladı bize…

Nedir bu çektiğimiz ya Rabbim?..

Nedir bu çektiğimiz?..”

Bekir COŞKUN